جنگل

i-am-devil — Tue, 22 Dec 2009 01:46:18 GMT

می خواهم از قبری مه آلود بگویم
گودالی به شکل نصف یک کُره
خالی، بی سر پناه
"کسی در این حوالی نیست تا ذره ای نور به ما بدهد؟"
دلهره و بی خبری در میان طوفان خرده-یخ های گم شدن
ناآگاهی از آنچه در یک قدمی ات است
و بعد ندانستن مقصد، راه خروج
آنگاه افتادن درون قبری مه آلود
گودالی به شکل نصف یک کُره

i-am-devil — Sun, 29 Nov 2009 09:07:25 GMT

مرد کیلومترها دور از خانه و خانواده اش، در یک بندر در حال کار بود.
مدتی بود که دلش می خواست به خانه برگردد اما رؤسایش مدام کار دیگری برایش می تراشیدند و مانع آمدنش می شدند.
از این همه فعالیت سنگین کاملاً خسته و کلافه به نظر می رسید.به یک شغل جدید فکر می کرد، قطعاً با فشار و تلاش بسیار کمتر.
صبح جمعه آماده ء بازگشت به خانه بود.پس ماشینش را روشن کرد و به راه افتاد.از آن زمان حدوداً 14 ساعت دیگر باید رانندگی میکرد.
...تاریک شده بود و یک ساعت تا مقصد فاصله داشت.پیاده شد تا سیگار و یا شاید مقداری خوراکی برای خودش بخرد.که در همان حین یک سرقت از آن مغازه در حال انجام گرفتن بود.
در حالی که وارد مغازه شده بود، دیگر از در جلوتر نرفت و سر جایش ایستاد.برگشت که به داخل ماشینش برگردد.دزد مسلح آنچنان که فریاد می زد، چشمانش به او افتاد و گفت "از جایت تکون نخور، ای ک-ن گشاد"
مرد همانطور که با خودش سوت می زد چند گام دیگر برداشت و بعد به آرامی ایستاد و گفت "من؟"
دزد نعره زد "آره خودت مادرج-ده! تکون بخوری کلتُ میپاشونم"
هنوز جمله اش را کامل بیان نکرده بود که مرد با دستپاچگی گفت "چرا آخه مگه من چیکار کردم؟!"
دزد که پولها را برمیداشت دوباره داد زد "خفه شو ک-نی احمق! حرف نزن"
مرد با عجله این کلمات را به زبان آورد "من خانواده دارم..."
بنگ! "گفتم خفه شو ابله عوضی"
پاسخی نیامد.دزد دیگر می خواست با پولها از آنجا فرار کند.به کنار مرد آمد و گفت "شنیدی چی گفتم؟"
مرد با سر خونی اش تکان نمی خورد.

i-am-devil — Sun, 29 Nov 2009 07:54:18 GMT

در هال راه می رفت تا به دستشویی برسد، انگار مثانه اش پر شده بود
اما ناگهان در یک قدمی درب توالت، زمین زیر پایش را خالی کرد و او درون چاله افتاد
لبه ء کف را نگه داشته بود تا از افتادن خود جلوگیری کند، خیلی بد بود که زمین مدت زیادی نتوانست دوام بیاورد
و او افتاد.
هیچکس نمی داند که بعد از آن آیا او توانست مثانه اش را خالی کند، یا خیر؟

i-am-devil — Thu, 19 Nov 2009 16:54:18 GMT

دوباره از رویا
باز از محدودیت مغز ِ انسان
در این دنیا نیست می شود آیا روزی این بدن در باد؟در بیابان؟در خاک...

سرود مبهم و بی قاعده، خارج
همانا که این پیکر صمیمی نیست آنچنان با فکر
اتاق بسته ای با دیوارهای نقاشی شده با خط نستعلیق "شکست"
گوش آزار

در این هوای پر فشار غمگین
یک زمزمه ء شیرین
دوباره از رویا

i-am-devil — Sat, 31 Oct 2009 10:27:18 GMT

داستان خوک ها، قصه شب
روزی روزگاری در دنیای یک اثر نقاشی
همه چیز بدون جان و یا روح به نظر می رسید به غیر از خانواده سه نفره ای از خوک های واقعاً زنده و دارای حرکت!
خوک پدر میخواست به هر طریقی شادی را به اعضای خانواده اش که بی انتها افسرده بودند هدیه کند.
...و او برای آن ها لجن زار فراهم کرد!
شادمانی خوک ها به هنگام غوطه ور شدن در کثافت وصف ناشدنی بود.و پدر با رضایتمندی از این موفقیت خود هر روز وسعت تفریحگاه را افزایش می داد.
و در آنسوی ماجرا پسر بچه کوچکی که داشت به این تابلوی مشهور می نگریست و به صدای پدربزرگش گوش می کرد که می گفت:
و آنها بودند که باعث شدند ما اکنون در زیر گه زندگی کنیم؛
خوک ها، خوک هایی که همیشه گند می زدند.

i-am-devil — Thu, 29 Oct 2009 01:33:57 GMT

من 98 درصد مواقع چرت میگم، 2 درصدش رو شما میشنوین.

i-am-devil — Tue, 27 Oct 2009 22:49:18 GMT

آدم نه میتونه کاری کنه
نه میتونه چیزی بگه
نه کسی هست که بهش چیزی بگه
نه میتونه خفه شه...
اَه واقعاً ریده ست نه؟
آره فکر کنم همینطور ـه.

i-am-devil — Sun, 25 Oct 2009 03:41:18 GMT

ناامید شدن از ماریجوانا

i-am-devil — Tue, 20 Oct 2009 02:30:18 GMT

...آه، چه کسی مرا برهنه کرد؟
اینجا کجاست؟
من به کجا می روم؟

عریان مثل خیابان، همچو اندام کشیده ء یار یگانه ء بی مرام
آنها مثل تیرباران؛ من ضعیف، تیمار، بی عار
گلوله مثل آهنربا و خاطره شریک جرم

چاله نقل و نبات و چوله زرشک و
بخند بر ریش و
من تنها دو چشم و من ضعیف،
عاجز
علیل
مظلوم
غریب و من تنها
گرد و خاک سرفه می کنم در صورت هوا

و من تیره و تار همچو جاده محو میشم
آخ
این چه بود

...آه، چه کسی مرا برهنه کرد؟
اینجا کجاست؟
من به کجا می روم؟

i-am-devil — Sat, 12 Sep 2009 03:03:15 GMT

دوباره بی دفاع شدن در حال نبرد در برابر زمان
زمان مثل جارو برقی ای بود که روح همه چیز را به درون خود می مکید
و گنگی و ابهام را صد برابر می کرد
آنقدر که دیگر نمی دانستم در این وقت کم یا حتی زیاد چه هست و چه نیست؛
کجا باید رفت،
چه را باید جُست؟

در آرامش و یأس همه ء نداشته هایم غرق شده بودم
هر ثانیه بی کسی را نفس می کشیدم

در جایی که دنیا نام داشت
جایی که فقط یک نام داشت
یک نام داشت
نام داشت
داشت
ولی...دیگر ندارد.