وقتی زنگ آخر مدرسه را زدند،می دانستم که طبق روال چند ماه اخیر، یک پژو 206 نقره ای منتظر آمدن من است.از دور برایش دست تکان دادم و به طرفش رفتم.روی صندلی جلوی ماشین نشستم،سلام کردم و به چشم های معصومش نگاه کردم... مثل همیشه برای ادامه  آماده بود.
راستی معرفی می کنم:مرضیه،18 ساله و دوست دختر من.
باهم به سینما رفتیم.در تمام مدت فیلم فکر می کردم که اگر او ... بمیرد، تنها اگر ... اگر او بمیرد ...
به کنسرت خواننده ء مورد علاقه ی مرضیه – که بعدا خواننده ی مورد هلاقه ی من هم شده بود – رفتیم.فوقالعاده بود.هنگامی که آهنگ مورد علاقه اش را اجرا کردند،تصور کردم که او خودش را آزاد کرده است.
بادبان ها را باز کن ، شب اسم من رو صدا می کنه ، بادبان ها را باز کن...

در نیمه شب و هوای بارانی ، کمی باهم قدم زدیم.دست او در دست من ... دست او در دست من بود ... دست او در دست من است...

عاشقانه می رقصیدیم ... در یکی از میدان های زیبا و خلوت شهر ...

که اکنون آن میدان خراب شده است...



طبق روال چند سال اخیر،بعد از برگشتن از مدرسه،در کنار پنجره ء بسته ء اتاق نشسته ام ،چون نیاز دارم که گاه برخی چیزها را به خاطر بیاورم.