غریبه ها می گویند من " خل و چلم" اما مادرم مرا " زلال مثل آب " می داند.همین باعث شد که من تصمیم گرفتم همیشه دور از غریبه ها باشم.ولی مادرم مدام می گوید او هم یک روز می میرد و من نباید به کسی وابسته باشم.

شاید چون او هرگزتوجه نمی کند که من می توانم همه ء کارهایم را خودم به تنهایی انجام دهم؛من می توانم صبح زود از خواب بیدار شوم و نان داغ را از عمه ام بگیرم که آن را با مادرم در صبحانه بخوریم.یا مثلا وقتی مادرم می گوید که ساعت 7 می خواهد به جایی برود و من باید به یادش بیاورم که مبادا فراموش کند،من این کار را به خوبی انجام می دهم.حتی برای اولین بار دیروز به خاطر تهیه ء نفت به روستای بعدی رفتم تا از کسی که آن را به مقدار زیادی دارد بخواهم که کمی هم به من بدهد.

اما من نباید از مادرم دلخور باشم.هرچه باشد سن و سالی از او گذشته است و طبیعی است که نگران باشد.

آه راستی.من این دفترچه را از جعبه ء چوبی که یادگار پدرم است،پیدا کرده ام.

چون دیگر خیلی به آن نیاز خواهم داشت. پدرم هم همینطور.

او سرباز این کشور است.

البته مادرم می گوید او را زیر خاک دفن کرده اند.آیا مردن یک مساله ء نگران کننده است؟چرا همه از آن می ترسند؟من هم امروز، قبل از اینکه مادر بیدار شود،از خانه بیرون آمدم.

الان در قبرستان هستم.پاهایم درست در جایی است که پدرم را سال ها پیش آنجا گذاشته اند.

ناراحت نباش پدر.تو دیگر تنها نیستی،پسرت میخواهد در آغوشت بگیرد...