تا کی باید از تو دور باشم؟ خسته شده ام.اما وقتی کنارت هستم حس می کنم کمتر از همیشه دوستم داری.اما اینطور نیست.نه؟

میخواهم یک بار دیگر با خودم صمیمی شوم.این برایم مثل مورفین است.

من کسی را دوست میدارم.اسم او پرهام و 17 ساله است.شاید خودش آنقدر که من از زیبایی های وجودش خبر دارم،از آنها اطلاع ندارد.او کسی است که میخواهد بزرگتر شود.اما احساس می کند به کمک من نیاز دارد.این را بارها و بارها به خودم نیز گفته است.اما من نمی توانم همه ی وقتم را با او بگذارنم و درباره ی حل مشکلاتش صحبت کنم.از این موضوع رنج می برم. چرا من نباید وقت داشته باشم تا به او بفهمانم که ما باهم بزرگ شده ایم اما ظاهرا فرق داریم؟

اگر من اخلاقی دارم که از آن خوشت نمی آید چرا آن را به من نمیگویی؟ چرا دلت نمی خواهد که من عاشقت باشم؟

پرهام میدانم تا به حال نتوانسته ام آن طور که تو میخواستی و خودم نیز دوست داشتم برایت عشق را نقاشی کنم ... اما صبر کن . به خاطر آنکه دوستش داری فقط کمی صبر کن.

چرا من را وادار به تنهایی میکنی؟ من که هرکاری به ذهن پوسیده ء لعنتی ام می رسد ، انجام می دهم تا از من خوشت بیآید.آخر بگو چرا نمیخواهی که در کنار هم باشیم؟

میخواهم در آغوشت بگیرم ... میخواهم . به خدا می خواهم . اما ...و باز هم اما تو نمیدانی که من میخواهم همیشه در آغوشت باشم و نفس های گرمت را جایزه بگیرم. تو حالا نمیدانی ، اما امید دارم که خیلی زود به اینها پی ببری.

پرهام من،باید از شر زمین خشمگین و طبیعت مغرور به آسمان مهربان و بی ادعا پناه ببریم. دور است؟ اما چاره ای نداریم.

من دیگر تحمل دوری ات را ندارم ...

چرا از اینکه من بیشتر در مورد درس هایم با تو حرف میزنم ، ناراحت میشوی؟هان؟ گمان میکنی با فرار کردن به مزرعه ای در دوردست ، ما برای همیشه مال همدیگر میشویم؟کاش واقعا اینطور بود.

اما من میدانم که تنها راه رسیدن به تو ... سخت ترین و ماشینی ترین راه ممکن است.سخت از آن جهت که باید دور از تو نفس بکشم.بله تو راست میگویی.اصلا احساسی و دوست داشتنی نیست.اما عزیز دلم تو به من بگو ... که درمان درد من چیست؟

دلم برایت تنگ شده ... ای کاش تنهایت نمی گذاشتم

پرهام ... اگر تو تنهایم بگذاری ... حتی فقط برای چند دقیقه ء دیگر، من نا امید می شوم.

کاش همین حالا ، دوباره شماره ات را بر روی صفحه ء نمایش کوچک گوشی ام ببینم؛

ای کاش بازهم صدایت را بشنوم ...

الو؟سلام ...

 من اضافه می کنم:

خداوند این قدرت را به انسان داده است که زندگی را آنطور که دوست دارد خلق کند.

طراح با سلیقه آن است که از دوستی خورشید و ماه و آسمان باهم ساده نمی گذرد و فضای سفید زندگی اش را پر می کند از رویای آبی دوست داشتن.